جبرئیل بر پیامبر (ص) فرود آمد و عرض کرد : خدای بزرگ بر تو سلام فرستاد و امر کرده که چهل روز از خدیجه دوری گزینی و به عبادت بپردازی . رسول خدا (ص) چنین کرد ، روزها روزه بود و شبها مشغول عبادت . پس از آن پیامبر (ص) به خانه رفت و در همان شب نطفه پاک فاطمه (س) منعقد شد . تولد فاطمه (س) در مکه بود روز جمعه ، بیستم جمادی الثانی ، سال پنجم بعثت .

در حدیثی از امام صادق (ع) است که آن حضرت ۹ اسم داشت : فاطمه ، صدیقه ، مبارکه ، طاهره ، زکیه ، راضیه ، مرضیه ، محدثه و زهرا .

هفت سال داشت که مادر چشم از جهان فرو بست و او تنها ماند . در هشت سالگی به مدینه هجرت کرد و در نخستین سالهای هجرت به مدینه به امر خداوند با حضرت علی (ع) ازدواج نمود .

حضرت علی (ع) می فرماید : هر وقت به خانه می آمدم و چشمم به هرا (س) می افتاد تمام غمها و غمهایم برطرف می شد و نیز در پاسخ پیغمبر (ص) که سوال فرمود : فاطمه را چگونه یافتی ؟ عرض کرد : فاطمه بهترین یاور من است در اطاعت خداوند .

بعد از رحلت پیامبر (ص) بر اثر مصیبتهایی که به روح و جسم تنها یادگار پیامبر (ص) وارد شد ، به سختی بیمار شد و در بستر بیماری افتاد . سرانجام در سیزدهم جمادی الاول و یا سوم جمادی الآخر سال یازدهم هجری (۷۵ یا ۹۵ روز بعد از رحلت پیامبر (ص) ) به شهادت رسید و علی (ع) به وصیت همسر ، شبانه او را دفن کرد که هنوز هم مزارش نامعلوم است .  

گناه

 بهترین تعقیبات نماز،‌ تسبیحات حضرت زهرا(س) است و شایسته است که بعد از نمازهای واجب و زمان‌های دیگری چون وقت خواب و ابتدای زیارت بزرگان و پیشوایان دین بر آن مداومت شود.
 
هدیه‌ای آسمانی از جانب پدر
 
هنگامی که فاطمه(س) از سختی کارهای خانه در زحمت بود،‌امیر‌مؤمنان به ایشان فرمود: نزد پدر برود و خدمتکاری درخواست کند تا در امور منزل یار و همکارش باشد.
 
وقتی پیامبر(ص) از خواسته‌آنان آگاهی یافت، فرمود: «ای فاطمه، می‌خواهی چیزی به تو عطا کنم که از خدمتکاری و همه دنیا با آنچه در آن است، ارزش‌مند تر است؟ حضرت فاطمه(س) فرمود: مشتاقم بدانم چیست؟ پیامبر(ص) فرمود: بعداز نماز سی و چهار مرتبه «الله اکبر» و سی و سه مرتبه «الحمد لله» و سی و سه مرتبه «سبحان الله» بگو و آن را با «لا اله الا الله» ختم کن. این کار برایت از چیزی که می‌خواهی و از دنیا و هرچه در آن است،‌بهتر است.»
 
در آن لحظه که این هدیه آسمانی به فاطمه(س) عطا شد، فرمود:‌« از خدا و رسول راضی شدم.»
 
امام باقر(ع) درباره تسبیح حضرت زهرا می‌فرماید: «خداوند متعال با هیچ ستایشی بالاتر از تسبیحات فاطمه زهرا(س) عبادت نشده است و اگر چیزی افضل از آن وجود داشت، رسول خدا(ص) آن را به فاطمه(س) اعطاء می‌کرد».
 
تسبیح حضرت زهرا که به مناسبت مداومت آن حضرت در انجام آن، به ایشان منسوب گردیده است، درواقع تسبیح حضرت حق‌تعالی است!!
 
معنای تسبیح حضرت زهرا(س)
 
الله اکبر
 
انسان با گفتن «الله اکبر» به نهایت عجز خود اعتراف می‌کند و به ناتوانی‌اش به درگاه الهی بارها اقرار می‌کند.
 
جمیع بن عمیر می‌گوید: در محضر امام‌صادق(ع) بودم. حضرت از من پرسید: «جمله «الله اکبر» یعنی چه؟‌گفتم:‌یعنی خدا از همه چیز بزرگ‌تر است. حضرت فرمود:‌ مطابق این معنا خدا را چیزی تصور کرده ای و او را بزرگ تر از آن چیزها تصور نموده‌ای. عرض کردم: پس معنی «الله اکبر» چیست؟‌حضرت پاسخ داد:‌معنایش این است؛ «الله اکبر من ان یوصف؛ خداوند بزرگ‌تر از آن است که توصیف گردد.»
 
الحمدلله
 
پس از آن‌که انسان به عجز و ناتوانی خویش در شناخت خالق اعتراف کرد، با گفتن «الحمد لله» که از افضل اذکار تسبیح است،‌وارد مرحله بعدی می‌شود.
 
حضرت امام‌خمینی در باب حمد می‌فرماید: «حمد خدا مساوی شکر است؛ چنانچه در روایات کثیره وارد است، کسی که «الحمد لله» بگوید شکر خدا را ادا کرده است، چنانچه امام‌صادق(ع) فرمود:‌شکر هر نعمتی اگرچه بزرگ باشد،‌این است که حمد خدای عزوجل کنی».
 
سبحان الله
 
شخصی از حضرت علی(ع) پرسید:‌ »معنی «سبحان الله» چیست؟ حضرت فرمود: «سبحان الله» تعظیم مقام بلند و با عظمت خدا و منزه دانستن او از آنچه مشرکان می‌پندارند، است و زمانی‌که بنده این کلمه را می‌گوید، همه فرشتگان بر او درود می‌فرستند».
 
ثواب تسبیح حضرت زهرا با تربت امام‌حسین(ع)
 
درباره ثواب تسبیح حضرت زهرا(س) با تربت امام‌حسین(ع) از حضرت صاحب الامر (عج) روایت شده است: «هرکه تسبیح تربت امام‌حسین(ع) را در دست داشته باشد و ذکر را فراموش کند، ثواب ذکر برای او نوشته می‌شود».
 
بعداز آن‌که رسول اکرم(ص) تسبیحات را به کوثرش عطا کرد، حضرت فاطمه ابتدا رشته‌ای از پشم تابیده و با آن به تسبیح پرداخت، تا این که حضرت حمزة بن عبدالمطلب شهید شد. پس حضرت فاطمه(س) از تربت قبر آن بزرگوار خاک برداشت و تسبیح ساخت و با آن تسبیح می‌کرد و مردم نیز چنان کردند و چون سید‌الشهدا شهید شد، سنت شد که از تربت آن امام‌مظلوم،‌تسبیح سازند و با آن ذکر گویند.
 
فضیلت و آداب تسبیح حضرت زهرا(س)
 
درباره فضیلت و آداب گفتن تسبیح حضرت زهرا(س) روایات زیادی از ائمه معصومین(ع) وارد شده است که به برخی اشاره می‌شود:
 
*جلوگیری از تیره بختی
 
ابو‌هارون مکفوف می‌گوید: «امام‌صادق به من فرمود: ای ابو‌هارون،‌ ما کودکان خود را همان‌گونه که به نماز فرمان می‌دهیم،‌به تسبیح حضرت زهرا(س) نیز امر می‌کنیم. پس بر این ذکر مداومت کن؛ زیرا هر بنده‌ای بر آن مداومت کند، تیره بخت نمی‌شود.
 
*خوشنودی خداوند، دوری کردن شیطان
 
امام باقر(ع) فرمود:‌هرکس تسبیح حضرت زهرا را بگوید،‌سپس طلب آمرزش کند، آمرزیده خواهد شد. این تسبیح به زبان یک‌صد مرتبه است، ولی در میزان عمل یک هزار تسبیح به حساب می‌آید و شیطان را دور و خداوند رحمان را خوشنود می‌سازد.»
 
*آمرزش گناهان
 
امام صادق(ع) نیز به فضیلت تسبیح بعداز نمازهای واجب چنین اشاره کرد:‌ « مَنْ سَبَّحَ تَسْبِيحَ فَاطِمَةَ ع قَبْلَ أَنْ يَثْنِيَ رِجْلَيْهِ مِنْ صَلَاتِهِ الْفَرِيضَةِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ، هرکس بعداز نماز واجب تسبیحات حضرت زهرا(س) را بجا آورد قبل از اینکه پای راست را از بالای پای چپ بردارد، جمیع گناهانش آمرزیده می‌شود»(کافی ج 3 ص 343)
 
و در حدیثی دیگر فرمود: « مَنْ سَبَّحَ تَسْبِيحَ فَاطِمَةَ ع فَقَدْ ذَكَرَ اللَّهَ الذِّكْرَ الْكَثِير ، کسی که تسبیح فاطمه زهرا(س) را بگوید خدا را به ذکر کثیر یاد کرده است.»)معانی الاخبار ص 193)
 
شرایط تسبیح حضرت زهرا (س)
 
یکی از شرایطی که در این تسبیح باید رعایت شود، این است که بعداز نماز بلافاصله خوانده شود؛‌یعنی وقتی نماز به پایان رسید، نمازگزار قبل از این‌که تغییر وضع دهد و به عبارتی از حالت تشهد و سلام در نماز خارج شود، تسبیح را شروع کند و از آنچه در سرّ عدد مستور است می‌توان فهمید که بلافاصله بودن تسبیح بعداز نماز دارای حسابی است که در غیر این‌صورت نیست.
 
با فضایلی که برای حضرت زهرا (س) نقل شد، و نیز تاکیدات بسیاری که در مداومت بر آن از ناحیه ائمه معصومین(ع) آمده است، شایسته است که این عمل، عاشقانه و با نشاط به‌جا آورده شود.
 
اگرچه ممکن است نفس تسبیح بعداز نماز نشانه ای از نشاط در عبادت باشد،‌ اما متاسفانه بسیار دیده می‌شود که به هنگام تسبیح، اذکار را چنان سریع و بی‌توجه می‌گویند که شاید بیان‌گر این واقعیت باشد که تسبیح را بر اثر عادت یا تاثیر محیط می‌گویند، نه از روی نشاط.

كشته اشك

کشته اشکها.از لقبهاي سيد الشهدا «ع» است.شهيدي که هم يادش گريه آوراست وهم اشک ريختن در سوک او ثواب دارد و موجب احياي عاشوراست.امامان نيز توصيه فراوان بر عزاداري و گريستن بر مصائب آن حضرت داشته اند.روايت از امام حسين «ع » است که: «انا قتيل العبرات »من کشته اشکهايم. در حديث ديگري فرموده است: «اناقتيل العبرة، لا يذکرني مؤمن الا استعبر»من کشته اشکم. هيچ مؤمني مرا ياد نمي کند، مگر آنکه اشک در چشمانش مي آيد.اين صفت،در زيارتنامه ها هم براي آن شهيد کربلا آمده است، از جمله: «و صل علي الحسين المظلوم،الشهيد الرشيد، قتيل العبرات و اسير الکربات...».

روزی ابراهیم ادهم از بازار بصره عبور می کرد . مردم اطراف او را گرفتند و گفتند : یا ابراهیم ، خداوند در قرآن می فرماید : مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم . ما دعا می کنیم اما دعای ما اجابت نمی شود . ابراهیم گفت : ای مردم بصره علت آن ده چیز است : 1) خدا شناختید ولی حق او را ادا نکردید 2) قرآن را می خوانید ولی عمل نمی کنید 3) ادعای محبت رسول خدا (ص) را دارید در حالی که با اولاد او دشمنی می کنید 4) ادعای دشمنی با شیطان دارید و حال آنکه در عمل با او موافقید 5) می گویید بهشت را دوست دارید اما برای رسیدن به آن عملی انجام نمی دهید 6) اظهار ترس از جهنم می کنی ولی خود را در آن انداخته اید 7) مشغول عیب جویی مردم شدید و از عیب خود غافل ماندید 8) ادعای بیزاری از دنیا دارید ولی در جمع آن حرص می ورزید 9) اعتقاد به مرگ و قیامت دارید ولی خود را آماده نکرده اید 10) مردگان را دفن می کنید ولی از مرگ آنها عبرت نمی گیرید

آیا می دانید طول بهشت چقدر است ؟

جوانی خدمت رسول خدا (ص) رسید و عرض کرد : یا رسول الله ! خیلی مایلم در راه خدا بجنگم.

حضرت فرمود: در راه خدا جهاد کن ! اگر کشته شوی ، زنده و جاوید خواهی بود و از نعمت های بهشتی بهره مند می شوی و اگر بمیری ، اجر تو با خداست و جنانچه زنده برگردی ، گناهانت بخشیده شده و همانند روزی که از مادر متولد شده ای از گناه پاک می گردی.....

عرض کرد : یا رسول الله ! پدر و مادرم پیر شده اند و می گویند ، ما به تو انس گرفته ایم و راضی نیستند من به جبهه بروم .

پیامبر (ص) فرمود : در خدمت پدر و مادرت باش . سوگند به آفریدگارم ! یک شبانه روز خدمت به پدر و مادر ، بهتر از یک سال جهاد در جبهه جنگ است .

                                                                                 بحار ، ج ۴ ، ص ۵۲